تبلیغات
پایگاه نماز
نماز استیجارى ، نذر، عهد و قَسَم
بعد از مرگ انسان ، مى شود براى نماز و عبادت هاى دیگر او كه در زندگى به جا نیاورده ،دیگرى را اجیر كنند؛ یعنى به او مزد دهند كه آن ها را به جا آورد و اگر كسى بدون مزد هم آن هارا انجام دهد صحیح است . (م 1533)
اجیر باید خود را به جاى میّت ، فرض كند و عبادت هاى او را قضا نماید و اگر عملى را انجامدهد و ثواب آن را براى او هدیه كند كافى نیست . (م 1537)
مرد براى زن و زن براى مرد مى تواند اجیر شود و در بلند خواندن و آهسته خواندن نماز بایدبه تكلیف خود عمل نماید. (م 1542)
اگر كسى براى انجام دادن نمازى نذر و عهد كرده و یا قسم بخورد كه آن نماز را به جا آوردبه جا آوردن آن نماز بر او واجب مى شود. (ر. ك : بهقبل از م 728)
یك نكته : نماز استیجارى ، نذر، عهد و قسم را از اقسام نمازهاى واجب شمردن مسامحه است ؛ زیراآنچه در این نمازها واجب است وفا به نذر، عهد، قسم و اجاره است نه عنوان نماز.(21)
نماز مسافر
در تشریع احكام الهى دو خصوصیّت (مصالح بندگان ) و(تسهیل در امور) مراعات شده است . حكم شكسته خواندن نمازهاى چهار ركعتى در مسافرت نیز ازاین مساءله مستثنى نیست . قرآن كریم در یك اصل كلّى خصوصیّت(تسهیل در امور) را در تشریع احكام مدّ نظر قرار داده ، مى فرماید:
(یُریدُ اللّهُ بِكُمُ الْیُسْرَ وَ لا یُریدُ بِكُمُ الْعُسْرَ)(22)
خداوند، راحتى شما را مى خواهد، نه زحمت شما را.
امام رضا(ع ) نیز (مصالح بندگان ) را در تشریع شكسته بودن نمازها چنین بیان مى كند:
نماز در سفر شكسته است ؛ براى این كه نماز واجب در ابتدا ده ركعت بود، بعد هفت ركعت به آناضافه شد، ولى خداوند از باب لطف و رحمت ، آن مقدار زیادى را به خاطر سفر و مشكلات آنتخفیف داد تا مسافر به كارهاى لازم خود برسد و نماز مغرب شكسته نشد؛ زیرا این نماز، دراصل ، خود شكسته است .(23)
انسان باید در سفر، نمازهاى چهار ركعتى را دو ركعت (یعنى شكسته ) به جا آورد؛ به شرط آنكه مسافرتش از هشت فرسخ كه حدود چهل و پنج كیلومتر است كمتر نباشد. اگر مسافر ازجایى كه نمازش تمام است ، مثل وطن ، حداقل چهار فرسخ برود و چهار فرسخ برگردد،نمازش در این سفر هم شكسته است . (م 1272 1273)
كسى كه به مسافرت مى رود زمانى باید نمازش را شكسته بخواند كهحدّاقل به مقدارى دور شود كه دیوارهاى شهر را نبیند و اذان آن را هم نشنود(24) و چنانچهقبل از آن كه به این مقدار دور شود بخواهد نماز بخواند، باید نماز را تمام بخواند.
(شرط هشتم قبل از م 1318)