چرا نماز اول وقتِ به جماعت صدها برابر نماز فرادا ثواب دارد ؟



ای جواب به این سوال بهتر است مقایسه­ ای بین فضیلت نماز جماعت با نماز فرادا داشته باشیم تا به جایگاه آن برسیم.

1.  حضرت امام صادق(ع) فرمودند: وَ- قَالَ ع‏ أَوَّلُ الْوَقْتِ رِضْوَانُ اللَّهِ وَ آخِرُهُ عَفْوُ اللَّهِ وَ الْعَفْوُ لَا یَكُونُ‏ إِلَّا مِنْ ذَنْب؛ نماز اول وقت خشنودی خدا است و آخر وقت عفوخداست [1] و برخی موارد تأخیر در آن خشم خدا را درپی دارد: فَقَالَ عَلِیٌّ ع یَا رَسُولَ اللَّهِ أَخْبِرْنِی مَا هَذِهِ الْأَحَادِیثُ فَقَالَ أَنْ تُؤْمِنَ بِاللَّهِ وَحْدَهُ لَا شَرِیكَ لَهُ وَ تَعْبُدَهُ وَ لَا تَعْبُدَ غَیْرَهُ وَ تُقِیمَ الصَّلَاةَ بِوُضُوءٍ سَابِغٍ فِی مَوَاقِیتِهَا وَ لَا تُؤَخِّرَهَا فَإِنَّ فِی تَأْخِیرِهَا مِنْ غَیْرِ عِلَّةٍ غَضَبَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ [2]

2. نماز اول وقتِ با جماعت، سفارش معصومین علیهم السلام است. در روایات اهل بیت عصمت وطهارت فراوان مردم را به نماز اول وقت درمسجد تشویق کرده­اند و آن را از نشانه­های شیعه بودن دانسته اند.

3. نماز اول وقت باعث دوری از شیطان است ولی به تأخیر انداختن آن خشنودی شیطان را در پی دارد.

4. نماز اول وقت پاسخ عاشقانه به ندای معشوق است که فرمود ند: «حافظوا علی الصلوات» اما نماز آخر وقت صرفا جهت رفع تکلیف است.

5. ثواب در مقابل عملی است که انجام می­دهیم. خود نماز ثواب دارد، اول وقت ثوابی جداگانه، جماعت ثواب غیرقابل شمارش، گام­هایی که برای مسجد برداشته می­شود و حتی به انتظار نماز نشستن در مسجد ثوابی مضاعف دارد که همه این ثواب­ها به کسی داده می­شودکه نماز اول وقتِ با جماعت بخواند.

6. نماز جماعت زمینه ساز برقراری اجتماعاتی می­شود که باعث اتحاد و انس و الفت است که این در نماز فرادا محقق نمی­شود.

پی نوشت ها
[1]. من لا یحضره الفقیه ؛ ج‏1 ؛ ص217

[2] . الخصال / ج‏2 / 543 / فیمن حفظ أربعین حدیثا .....  ص :541

  

بروز رسانی شده در : دوشنبه 19 اسفند 1392 09:52 ق.ظ
تاریخ ارسال : دوشنبه 19 اسفند 1392 10:34 ق.ظ نویسنده : رحمان نجفی

چگونه نماز بخوانیم؟

 

حماد بن عیسی گفت : در محضر امام صادق علیه السّلام بودم، به من فرمود: آیا می توانی نماز را خوب بخوانی ؟ عرض كردم : چگونه نمی توانم و حال آنكه كتاب حریز را كه درباره نماز نوشته شده است ، از حفظ دارم . حضرت فرمود: برای تو ضرر ندارد، برخیز و نمازی بخوان تا من ببینم كه چگونه می خوانی .

حسب الامر حضرت رو به قبله ایستادم و شروع به خواندن نماز كردم . تمام نماز را از نظر ركوع و سجود به جای آوردم ، اما حضرت آن را نپسندید و فرمود: نماز را خوب نخواندی . واقعا چقدر زشت است برای مردی كه شصت هفتاد سال از عمرش می گذرد و حال آنكه نمی تواند یك نماز كامل با مراعات حدود كامله آن بخواند. من خجالت كشیدم و خود را كوچك دیدم .

عرض كردم : فدایت شوم ، شما نماز را به من تعلیم دهید. پس ، امام علیه السّلام رو به قبله راست ایستادند و دستهای خود را آزاد گذاردند و انگشتهای دست آن حضرت به هم گذارده شده بود و مابین دو قدم آن حضرت از سه انگشت باز، و بیشتر فاصله نداشت و انگشتهای پای خود را رو به قبله كردند و تا آخر نماز هم رو به قبله بود و با تواضع و حضور قلب گفتند: اللّه اکبر و سوره حمد و توحید را با ترتیل (به آرامی و خوبی) خواندند و بعد از تمام شدن سوره توحید، به قدر یك نفس كشیدن صبر كردند. بعد دست خود را بلند كرده تا مقابل صورت بردند و در حالی كه ایستاده بودند گفتند: اللّه اكبر و پس از آن به ركوع رفتند و كف دست را به سر زانو گرفتند. انگشتان آن حضرت از هم باز بود. زانو را به عقب دادند، چنانكه پا راست شد و پشت آن حضرت طوری مساوی شد كه قطره آبی بر آن می گذاشتند، به هیچ طرفی نمی ریخت . گردن خود را كشیده و سر به زیر نینداختند و چشم را بر هم گذاردند و سه مرتبه به آرامی گفتند: سبحان ربّی العظیم و بحمده.

بعد راست ایستادند و چون خوب ایستادند، گفتند: سمع اللّه لمن حمده و در همان حال كه ایستاده بودند، دست را تا مقابل صورت خود بلند كردند و گفتند: اللّه اكبر و بعد به سجده رفتند. دو كف دست را پیش ‍ زانوها، مقابل صورت خود بر زمین گذاردند و انگشتان آن حضرت به هم گذارده شده بود. سه مرتبه گفتند: سبحان ربّی الاعلی و بحمده . اعضای بدن خود را از یكدیگر باز گرفته و بر هم نگذارده بودند (در حال سجده دست را به بدن نچسبانیده و بدن را بر پا نگذارده بودند) و بر هشت موضع بدن خود كه به زمین گذارده بودند، سجده كردند كه پیشانی و دو كف دست و دو سر زانو و دو سر انگشت بزرگ پا و سر بینی باشد.

بعد از نماز فرمودند: گذاردن هفت موضع در وقت سجده به روی زمین واجب است كه پیشانی و دو كف دست و دو سر زانو و دو سر انگشت بزرگ پا باشد. و اما گذاردن بینی بر زمین سنت (مستحب) است و آنها همان مواضع است كه خدا در قرآن فرموده است : و انّ المساجد للّه فلا تدعوا مع اللّه احدا و مسجدها از آن خداست و با وجود خدای یكتا كسی را به خدایی مخوانید. پس از آن سر از سجده برداشتند و وقتی نشستند گفتند: اللّه اكبر و به ران چپ نشسته ، پشت پای راست را بر كف پای چپ گذاردند و گفتند استغفر اللّه ربّی و اتوب الیه و دوباره در حالی كه نشسته بودند. گفتند: اللّه اكبر و بعد به سجده دوم رفتند و مانند سجده اول ، سجده دوم را تمام كردند. و در ركوع و سجود هیچ یك از اعضای بدن را بر یكدیگر نگذارده بودند و موقع سجده آرنج دست خود را باز نگاه داشته و به زمین نگذارده بودند. در حال تشهّد خواندن ، انگشتان دست آن حضرت از یكدیگر باز بود و به این كیفیّت دو ركعت نماز خواندند و چون از تشهّد فارغ شدند، فرمودند: ای حماد، این چنین نماز بخوان.

 منبع: چهل داستان درباره نماز و نمازگزاران؛ یدالله بهتاش

بروز رسانی شده در : دوشنبه 14 بهمن 1392 08:03 ب.ظ
تاریخ ارسال : چهارشنبه 7 اسفند 1392 03:26 ب.ظ نویسنده : رحمان نجفی
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات